derinden gelen nefretle doğrulamıyorum....
aklımdan dudaklarımdan ağır sözler fırlamak üzere...ısırıyorum dilimi kanatırcasına...
derin bir sus bırakıyorum ellerimden dizlerime ve en çok da sana....
hissisleşmeyi yeğlerdim....hani bacaklaırnı hissetmemek gibi...hani sadece bi rtüp havan kalmış gibi vurgun yemeyi hayal ettim....
sonra hiç çırpınmadan..hareketsiz...sağ yanımdan yada sol yanımdan parmaklaırmın ucundan bedenine nufus eden nefrete sıkı sıkı sarılmakla bırakıyorum ruhumu kaçıramıyorum bedenimi öretemiyo rişte bu soğuk toprak.......
en acı sözleri söylemeyi umuyordum sana...en keskin cümlelerden en keskin cümleyi çekip çıkarmak ve senin manasız bakan gözlerinin içine batırmayı....hareketsizdim...sen manasız
ne kadar kötü olabilirim diye düşündüm...n ekadar acımasız...acı içinde nefes almaya çalışırken kendi seslerimin içinde boğuluyorken bile sen karanlıktın....bir gölge gibi ...hiç yansımaıdğım bir aynaydın belkide...tüm görüntümü...sertliğimi..ve bi ro kadar acımasızlığımı yansıtamayan sırlı bir ayna gibi....
içimden kötü sözleri tekrar ettim...içimden kötü sözleri tekrar ettim...tekrar ettim
acı ve sızıyı dışardan yansıtmayan ve asla yansımayan bir ruhla senin tam karşında san a meydan okurcasına içimde büyük bir savaşın kaybedeni iken...kendi ellerimle açtığım boşluğa seni bırakıyorum.....
meczup
boşluk
Salı, Nisan 7, 2009 ·
« Önceki ::